Toespraak Marijke en Hans

Terug naar afscheid

Lieve Marieke,

Als 2e kind kwam je in april 1983 ter wereld, je broer Johan was toen 2 jaar. Samen spelen in de zandbak bij de flat op de Meteorenweg, later in de tuin in de Dobbestraat en bleven jullie nu maar in die tuin, maar algauw gingen jullie de eenden voeren in de vijver en kwam je met drijfnatte mouwen thuis. Toch maar een hek om de tuin.

Jaren lang gingen we naar de camping in Voorthuizen, daar had je samen met Johan en de andere kinderen van Beheko-tours veel plezier. Samen met Johan in de tent omdat de caravan toch wat klein werd toen Maaike geboren werd. Maar in zo?n tent was het veel spannender.

Later gingen we op fietsvakanties, daar genoot je van. Als je maar bezig was dan ging het allemaal beter. Want toen had je al periodes dat het niet altijd goed met je ging.

Vanaf je achtste jaar gaf je al in je dagboek aan dat je dood wilde. Je was soms zo verdrietig, of opstandig. Vroege puberteit zeiden ze bij de RIAGG. Wij zeiden tegen elkaar, "dan zijn we er ook weer vroeg uit". Helaas liep het anders, je bleef puberen. Je ouders naar de Pubercursus van Meeuwes, en Meeuwes aan de gang met gesprekken met jou.

Op de middelbare school ging het mis, daarom ging je naar het Triversum in Alkmaar. Daar heb je veel geleerd, en wij allen hoe we met jouw handicap moesten leven. Je bleek Borderline Stoornis te hebben.

We vergeleken je vaak met het weer, de zon kan schijnen of het kan stormen. Maar ook zo weer omslaan.

Na het Triversum ging het thuis wat minder, er waren vaak spanningen. We liepen allemaal op eieren. Ook voor Johan en Maaike, want die wisten ook niet altijd hoe ze met je om moesten gaan. We deden net als jij, allemaal ons best.

We zorgden ervoor dat je een eigen huisje kreeg, zodat je een eigen plekje had. Dat het aan de overkant van ons was, vond je in het begin niet leuk, maar met goede afspraken was het uiteindelijk toch een uitkomst. Zo hoorde je toch bij het gezin. En kwam je vaak bij ons eten als het een periode niet goed ging.

Monique kwam in ons leven, een leuke vriendin voor Johan. Jij had het er moeilijk mee. Niet omdat het Monique was, maar omdat je je broer nu moest delen. Zo voelde jij dat. Ook keek je altijd zo tegen anderen op en voelde je zelf vaak minder. Wat hebben we peptalks gegeven om je te overtuigen dat jezelf ook een prachtige meid was.

Met je zus Maaike was je band anders. Je voelde je als oudere zus verantwoordelijk voor haar en wilde een voorbeeld zijn. Van je goede kanten dan want de slechte kanten probeerde je voor haar te verbergen. Voor haar hield je je goede kanten heel hoog, je wilde haar niet met je problemen lastig vallen. Samen op vakantie naar Eurodisney en Parijs. Lekker winkelen. Want winkelen daar had je plezier in, dat gaf je vaak een kick op een slechte dag.

Helaas zocht je ook vaak je toevlucht in de wiet om je weer goed en rustiger te voelen. Met mate is niet erg maar als de drugs in combinatie met medicijnen de overhand gingen nemen, werd het voor jou steeds moeilijker om controle over de gedachten in je hoofd te houden.

Want wat was het vaak druk in je hoofd.
Als je stil voor je zat uit te staren dan zagen we je denken en piekeren.
En toch is het jaren "goed" gegaan. Liep je je postbode- en krantenwijken en kwam je voldaan weer in je eigen huisje. Als je maar bezig was, dan had je minder tijd om te piekeren.

Papa is blij met de foto die jullie lieten maken voor zijn 50ste verjaardag in december 2005. Een spandoek voor de ramen en ballonnen omdat het feest was, en je straalde.

Toen kwam 2006, een zwaar jaar, voor jou maar ook voor ons en Johan, Monique en Maaike.
Een operatie die je graag wilde, een relatie die uitging, onzekerheden over wel en geen werk, graag een ander huisje willen hebben. En misschien ook wel de verhuizing van je ouders. Jij kon slecht tegen veranderingen.

Het werd je teveel, je wilde niet meer. Je gaf vaak aan dat je dood wilde, maar wij zeiden dat we je niet konden missen. En deed ook veel pogingen daartoe. Je wilde weer opgenomen worden, maar trapte weer net zo hard tegen alle hulp aan, zodat je weer "alleen" stond. Want zo voelde je je vaak, terwijl iedereen de handen toestak. Maar een Borderliner wil nu eenmaal vast gehouden worden, zonder aangeraakt te worden, zoals van Meekeren schreef.

We probeerden je weer op de rails te zetten en te houden, maar je ontspoorde steeds.
Je was niet gek, maar deed wel gekke dingen, zeiden we vaak tegen elkaar.

Ook zeiden we altijd als iemand aan ons vroeg hoe het met je ging. "De laatste keer dat we haar zagen goed, maar het kan nu weer anders zijn". Maar ze leeft nog. Helaas kunnen we dit niet meer zeggen.

Lieve Marieke. Je blijft de middelste van onze 3 kinderen. Je zult alleen nooit ouder worden dan 23 jaar.
De angst is nu weg - ons verdriet is onbeschrijfelijk maar we respecteren je keus.

Mamma en Pappa

Terug naar afscheid