Toespraak Johan

Terug naar afscheid

Lieve Marieke,

Ik voel me raar omdat ik je nu pas vertel hoe ik me voel terwijl dat eigenlijk te laat is. Maar ik wil vertellen hoe ik me voel omdat ik denk dat, dat helpt om het allemaal te beseffen.

De laatste tijd heb ik te maken gehad met verschillende emoties. Boos, verdrietig, onbegrip allemaal door elkaar heen. Boos op mijzelf omdat ik het gevoel had dat ik je in de steek liet terwijl ik met heel mijn hart hoopte dat het goed zou komen. Verdrietig om het geen wat je jezelf aandeed en de gevolgen daarvan. En onbegrip omdat ik probeerde je te begrijpen maar dat ik niet kon snappen waarom je bepaalde dingen deed.

Ik vond mijzelf een hard persoon geworden als er weer eens wat gebeurde. En dat neem ik mijzelf kwalijk want van binnen grijpt het je toch aan en dat heb ik je misschien nooit laten weten.

Ik weet dat ik mijzelf niet de schuld mag en kan geven over hoe het is gelopen. Maar het is plotseling zo definitief geworden zonder echt afscheid.

De komende tijd zal het moeilijk worden voor mij, maar ook voor papa, mama, Maaike en Monique. Maar uiteindelijk zal ik er verder mee kunnen leven en weet ik dat de leuke herinneringen het meest bewaard zullen blijven.

Bitterballen met thee. Nee over die combinatie ben ik nog steeds niet uit of dat nou lekker is. Of toen je kwam eten en de snackbar er een extra kroket bij had gedaan. Jij hoefde niets van die kroket te hebben maar even later was de kroket gedeeld in drie?n en nam jezelf het grootste stuk.

Je kon de rust niet vinden, stilzitten was je al helemaal slecht in. Ik hoop dat je die rust nu wel hebt gevonden.

"Breek nu die muur maar af, Marieke
Want er staat een nieuwe wereld op je te wachten daarbuiten"

Jij hebt die muur niet afgebroken maar bent er gewoon over heen weggevlogen.

Lieve Marieke, ik mis je!

Terug naar afscheid